Jak grać w Wejście do portu
- Wybierz test i odczytaj z karty długość fali, wejście lub kąt.
- Użyj sin θ = λ ÷ a, z θ mierzonym od kierunku na wprost, i λ = v·T.
- Wpisz przewidywanie i naciśnij Start. Miernik fal obraca się od kierunku na wprost do falochronu.
- Porównaj przerywane pomarańczowe linie ze spokojnymi kierunkami, w porcie i na wykresie.
Ugięcie
Fale, które przechodzą przez szczelinę lub omijają przeszkodę, nie biegną dalej prostą wiązką: rozchodzą się w przestrzeń za nią. To ugięcie, czyli dyfrakcja. To, jak bardzo się rozchodzą, zależy od szerokości szczeliny w porównaniu z długością fali. Szczelina o szerokości wielu długości fali przepuszcza dość wąską wiązkę; szczelina o szerokości około jednej długości fali rozprasza fale jak zmarszczki od pojedynczego punktu. Daleko za szczeliną o szerokości a fale są najsilniejsze na wprost i słabną na boki, ze spokojnymi kierunkami, w których fale z różnych części szczeliny się wygaszają; pierwszy jest przy sin θ = λ ÷ a. Dlatego słyszysz kogoś za rogiem (fale dźwiękowe są mniej więcej tak długie, jak szerokie są drzwi), ale go nie widzisz (fale świetlne mają mniej niż tysięczną część milimetra). Inżynierowie portowi używają tej samej reguły, aby zdecydować, gdzie łodzie będą stały spokojnie za falochronem.
Model skupiony na nauce
Wzór jest narysowany tak, jak wyglądałby daleko od wejścia: wysokość fali |sin β ÷ β| z β = π·a·sin θ ÷ λ, taka sama w każdej odległości. Fale nie odbijają się od falochronu ani nie tracą energii, rozchodząc się, a dno morza jest płaskie. Fale są narysowane w zwolnionym tempie, jeden grzbiet na sekundę. Odpowiedzi z dokładnością do 2% są dobre.