Jak grać w Strojenie dudnieniami
- Wybierz test i odczytaj z karty dźwięki lub dudnienia.
- Użyj f_d = |f₁ − f₂| i T_d = 1 ÷ f_d.
- Wpisz przewidywanie i naciśnij Start. Obserwuj, jak głośność narasta i słabnie.
- Porównaj przerywany pomarańczowy wzór z prawdziwą głośnością na wykresie.
Dudnienia
Gdy dwa dźwięki o niemal tej samej wysokości brzmią razem, nie słyszysz dwóch dźwięków, lecz jeden, którego głośność rośnie i maleje w powolnym falowaniu: to dudnienia. To interferencja w czasie. Dwa drgania wchodzą w fazę i z niej wychodzą: gdy grzbiet spotyka grzbiet, dźwięk jest głośny, chwilę później grzbiet spotyka dolinę i robi się cicho. Liczba dudnień na sekundę to różnica obu częstotliwości, f_d = |f₁ − f₂|, a czas od jednego dudnienia do następnego to T_d = 1 ÷ f_d. Muzycy stroją w ten sposób ze słuchu: grają strunę razem z kamertonem i przekręcają klucz w stronę, która spowalnia dudnienia; gdy dudnienia ustają, oba dźwięki są zgodne. Stroiciele fortepianów nawet celowo liczą dudnienia, aby ustawić odstępy między strunami. Dudnienia mówią, jak daleko od siebie są dwa dźwięki, ale nie który jest wyższy: w tym celu zmienia się jeden z nich odrobinę i nasłuchuje, czy dudnienia przyspieszają, czy zwalniają.
Model skupiony na nauce
Oba dźwięki są jednakowo głośne, więc ciche chwile są zupełnie ciche. Szybkie drgania są narysowane znacznie wolniej niż w rzeczywistości, aby było je widać; głośność, czyli dudnienia, zmienia się w prawdziwym tempie (z połową szybkości w teście liczenia, jak pokazano). W testach strojenia struna jest przestrajana natychmiast, w połowie przebiegu. Odpowiedzi z dokładnością do 2% są dobre.